Castlevania 4. Sezon – İnceleme

0
27

Castlevania’nın benim için kıymetini anlatmaya sözlerin yeteceğini sanmıyorum. Tahminen de oyunlara bu kadar yakın olmamın sebebi olan Castlevania, benim oynadığım birinci oyun olarak aslında büyük yer kaplıyor kalbimin içerisinde. Buna bir de çocukluk hayalim olan Oyungezer bünyesinde yazdığım birinci inceleme olma niteliği eklenince, alışılmış ki birkaç paragraf ile bu sevdayı tanımlamak mümkün olmazdı. Haliyle serinin animasyonunu da yakından takip ediyor ve her dönemde sizlerle bir inceleme buluşturmaya çalışıyorum. İşte 2017 yılında sizlerle birlikte çıktığımız bu macera, sonunda finaline ulaştı.

Açıkçası sözlerimi toparlamakta çok zorlanıyorum bu türlü ferdî boyutta kıymet taşıyan incelemeleri yazarken. Birinci dönemi ile beni mest eden bu canavar, son döneminde da yüzümde bir gülümseme bırakmayı başardı. Bu gülümsemenin ayrıntılarına değineceğiz elbette lakin yazının devamında ufak tefek sürpriz bozanlar çıkabilir karşınıza. Bu yüzden şimdi son dönemi izlemediyseniz, bu noktada ortamızdan ayrılmanızda yarar var. Macerayı tamamladığınızda ise geri dönüp, fikirlerimizin örtüşüp örtüşmediğini tartışabiliriz.

Şimal Yıldızı

2017 yılında Trevor Belmont ile çıktığımız bu maceraya sonunda veda etmiş bulunuyoruz. Yazılara umutsuz başlayıp tadınızı kaçırmak istemiyorum. Bu sebeple birinci olarak Castlevania’nın son döneminin güçlü yanlarına bakacağız. Bana sorarsanız bu diziyi, muadillerinden ayıran animasyonlar bu dönemde da çok güçlü. Bilhassa Trevor’ın aksiyon sahnelerindeki Morningstar’ı kullanışı beni mest ediyor. Birebir halde Sypha’nın yeteneklerinin yaydığı güç, Alucard’ın çevik hareketleri ve dönüşme yetenekleri göze beğenilen görünen ayrıntılar ortasında.

Müzik konusunda da daha seçici olmuş üzere üretimci grup. Örneğin ikinci dönemde tüylerimi diken diken eden klasik Castlevania müzikleri çok fazla bulunmuyor bu defa. Tekrar de tanıdık tınılar ve vakit zaman karşımıza çıkan “ses efektleri”, bu boşluğu doldurmaya yetmiş.

Kıssa ayrıntılarına geçiş yapmadan evvel bir de aksiyonun kalitesine değinmek istiyorum. Bilhassa son dönemde eleştirdiğim “sadelik”, son dönemde camdan fırlatılmış. Tahminen de serinin en güzel aksiyon sahnelerinin bulunduğu bu dönemde, koltuğunuzun kenarından kalkmaya ya da nefes almaya fırsat bulamadığınız vakitler oluyor. Hele ki Carmilla ve Isaac’in bir savaşı var ki aman aman…

Vampir, Detayda Kapalıdır

Bana sorarsanız üçüncü dönem, Castlevania’nın en zayıf olduğu dönemlerden biriydi. Gereksiz dramalar, çok düşük tempo ve “filler” üzere hissettiren kısımlar canımı sıkmıştı. Ancak bu defa grup bunları traşlamayı ve seriyi özgün haline döndürmeyi başarmış. Yeniden de asıl sorunumuz bu sıkıntıları aşabilmek ismine, daha evvel ekilen tohumları silmekten kaynaklanıyor. “Nasıl yani?” dediğinizi duyar üzereyim. Gelin meramımı açıklayayım…

İkinci dönemde varlığını hissettiren Carmilla, üçüncü dönemin en dikkat cazibeli karakterlerinden biri haline gelmişti hatırlarsanız. Hatta vampir kız kardeşlerin planlarını görmüş, son dönemde grubumuzun bu küme ile burun buruna gelebileceğini konuşmuştuk. Ama tüm bu hazırlık boşaymış.

Evet bedelli Oyungezerler. Bizim “final boss” olarak beklediğimiz Carmilla, kendini ortadan kaldırarak enteresan bir final yaptı. Açıkçası bu durum beni üzdü ve başımda büyük soru işaretleri bıraktı. Yeniden de grubun buradan sonra yeni Castlevania yan dizileri üzerinde çalışacağı kesin.

Gelelim Hector ve Isaac’e… Ana karakterlerimizden bile daha geniş bir karakter gelişimine sahip olan Isaac ile başlayalım bu değerlendirmeye de. Daha evvel Dracula’nın en sadık askerlerinden biri olan ve intikam ile yanıp tutuşan Isaac, bu dönem huzuru buluyor. Misyonunu tamamladıktan sonra köşesine çekilen dostumuzun, Hector ile yaptığı konuşma da takdire şayan. Dürüst olmak gerekirse ben en çok Isaac’in kıssasına yükseldim bu dönem. Yan dizilerden biri de kendisinin üzerine olursa tadından yenmez.

Hele ki Alucard… Symphony of the Night tutkunları beni yağlı kazıklar ile kovalayacaktır ama kendisine hiç mi hiç alışamadım. Son dönemde kendisini öldürmeye çalışan iki kardeşi kazığa oturtan dostumuz, değişimin sinyallerini vermişti. Hatta kendimi Belmont ve Sypha’nın, son dönemde Alucard ile dövüşebileceği niyeti içerisinde bulmuştum. Ancak Alucard, hiçbir şey olmamış üzere hayatına devam ediyor. O denli ki kendisini tekrar insanlığa döndürmek için tek bir kişi kâfi oluyor.

Velhasıl genel manada kıssada devasa bir kopukluk seziliyor. Bilhassa husus Dracula’ya döndüğünde…

Neredesin Firuze?

Bu noktadan sonra derin spoiler diyarına giriyoruz, kemerleri bağlayın. Birinci iki dönemde Castlevania’nın yanlışsız yaptığı şey, orjinal kıssaya sadık kalmasıydı. Bildiğiniz üzere Belmont ailesi nesiller uzunluğu Dracula ile savaşmış ve kendisinin gece yaratıklarını avlamak ile meşgul olmuş. Dizi için tutarsız bir senaryoya sahip olan oyun serisi, üçüncü dönem ile birlikte Castlevania’nın dizisi üzerindeki tesirini de yitirmeye başladı. Evet, oyunlarda Dracula’nın sık sık geri döndüğüne şahit oluyoruz ancak dizide bu durum vahim bir karmaşa yaratıyor. Son iki dönemdir, ikinci dönemde ölen Dracula’nın gelmesini bekliyoruz. Anlamsız.

Lakin bunun da, Saint Germain’in kıssasını tamamlamak için yapılan bir adım olduğuna inanıyorum. Üçüncü dönemde sık sık karşımıza çıkan İngiliz dostumuzun, Hector ve Isaac ortasındaki bağlantıyı etkileyeceğini düşünüyordum ancak Saint Germain, aşkı için pek çok şeyi göze alan bir karakter olarak çıktı karşımıza. Tekrar de kendisinin epey kilit bir rol oynadığı kesin.

Mevt Ölüm Dediğin Nedir Ki Gülüm?

Tekrar de bu eksikleri görmezden gelmemizi sağlayacak aksiyon sahneleri ile dolu son dönem. Bu defa görsellik abartılmış, savaşların çapı büyütülmüş ve sahiden iki muhteşem gücün birbiri ile çarpıştığını hissedebileceğiniz sahneler mevcut. Bilhassa yepyeni üçlümüzün şato içindeki dövüş sahneleri ve daha evvel de bahsettiğim Carmilla vs Isaac dövüşünde çığlıklar atarken buldum kendimi. Yeniden de bana sorarsanız bu dönemin tek bir yıldızı var: Belmont ve Ölüm’ün son savaşı.

Sözler kifayetsiz kalıyor açıkçası. Belmont ve Ölüm’ün, ya da bildiğimiz ismiyle Grim Reaper’ın, karşı karşıya gelmesi beni büyüledi. Elimde NES denetimcisi, Grim Reaper boss’u ile karşılaştığım birinci günler geldi aklıma. Dövüşün şiddeti, Belmont’un kararlılığı ve animasyonların akışkanlığı beni benden aldı. Hatta bir adım daha ileri giderek bunun, serinin en güzel dövüşü olduğunu bile söyleyebilirim. Tebrikler.

Yani son dönem damağımda acı-tatlı bir tesir bıraktı. Castlevania’nın bitiyor oluşu, diyalog ve öyküdeki tutarsızlıklar bir yana; bu maceraya ortak olmanın verdiği memnunluk, görseller, animasyonlar, atmosfer ve karakterler bir yana. Yıllarca pahası bilinmeyen bu efsane seriye bir baht verdiği için de buradan Netflix’e teşekkürü borç bilirim.

Comments are closed.