Diablo Mitolojisi – Önce Sadece Boşluk Vardı

0
25

Bir varmış, bir yokmuş… Her efsane üzere Diablo’nun da pek bilinmeyen bir geçmişi ancak “yoruldum, bunaldım” demeden o geçmişi bulup çıkaran, kaleme alan tarihçileri varmış. Onların yazdıklarını okudukça yaşanan her gün, oynanan her sahne diğer bir manaya kavuşurmuş.

Anu ve Ejderha

Başlangıçtan evvel yalnızca boşluk vardı. Ne karanlık, ne aydınlık, ne hava, ne de dünya… Yalnızca mükemmel, tek bir inci vardı. Ve bu incinin içinde akıl sır ermez kudretteki ruh Anu hayal görürdü. Parlak bir elmastan oluşan vücuduyla Anu, aslında bütün gerçekliğin özetiydi: Düzgün ve makus, aydınlık ve karanlık, somut ve soyut –her şey onun kristal yüzeyindeki bir yansımadan ibaretti. Anu bu sonsuz düş durumunda, kendini daha da kusursuz ve saf hale getirmek için berbat kısımlarından arınmaya karar verdi. Dışarı atılan bu karanlık modüller, öfke ve gururun sertliği ise bir ortaya gelerek fecî bir yaratık halini aldılar: Ejderha Tathamet. Yedi başlı bu vahim ejderhanın nefes alışverişinde bile her şeyi yiyip bitiren bir karanlık ve mevt vardı. Anu’nun pürüzsüzlüğünü bozan bütün şeytani özelliklerin bir ortaya gelmesinden oluşan Baş İblis Tathamet, çok geçmeden şeytani tesirini her yere yayarak Anu’dan intikam almaya çalışmakta gecikmedi. Böylelikle Anu ve Tathamet’in ebedi savaşı da başlamış oldu.

Birbirlerinin bütünüyle dengi olan Elmas Savaşçı ve Yedi Başlı Ejderha, sayısız ömür boyunca savaşlarına devam ettiler. Lakin tahminen de binlerce yıl boyunca süren bu savaş, sonunda güçlerini tüketmeye başladı ve nihayet, kalan son güçleriyle birbirlerine indirdikleri son darbeyle iki tanrısal varlık da büyük bir ışık ve öfke patlaması içerisinde yok oldu. Ancak bu iki varlığın sonu, aslında bizim bildiğimiz manadaki cihanın başlangıcıydı. Gerçekliğin kucağında, kozmosun bu yırtıcı doğumunun gerçekleştiği yerde Pandemonium bu halde oluştu. Onun kaotik merkezinde ise “Yaratılışın Kalbi”, eşsiz mücevher Anu’nun Gözü –yani Dünyataşı bulunuyordu.

Anu ve Tathamet birbirlerini kesin olarak yok etmiş olsalar da, özlerinden geriye kalanlar Cennet ve Cehennem’in yapıtaşları olmak için kafiydi. Anu’nun parıldayan omurgası, muazzam patlamanın tesiriyle karanlıkta uzun müddet dönerek yol aldı, lakin vakitle yavaşlayıp soğudu ve Kristal Kemer (Crystal Arch) haline geldi. Kristal Kemer ise Cennet’in temeli oldu ve Elmas Savaşçı’nın özünü benimseyen melekler, Anu’nun omurgasından yayılan müziğin kusursuz ve ahenk içinde olduğu anlarda Kemer’den yükselmeye başladılar.

Cennet’te bunlar olurken, Pandemonium’un derinliklerinde, çok aşağılardaysa Tathamet’in kararmış, içten içe tüten kabuğundan aşağı hakikat inen karanlık bir Cehennem oluşmaktaydı. Ejderhanın kopmuş yedi başından yedi büyük iblis türedi. Bunlardan en güçlü üçü Baş İblisler olarak anılırken, daha güçsüz olan başka dördü ise kendi içlerinde bir hiyerarşi savaşına girerek bitmeyen bir çatışmanın ortasına düştüler.

Ve böylelikle, bir vakitler tek bir incinin içinde var olan, tek bir varlığın kendini arındırma gayreti, Ebedi Çatışma’nın doğmasına sebebiyet vermiş oldu. Vakit içerisinde birbirlerinin varlığından haberdar olan Cennet’in Melekleri ve Cehennem’in Lordları, Anu’nun Gözü , Dünyataşı’nı kendi çıkarları için ele geçirmek ismine sonu gelmeyen bir savaşa giriştiler.

Inarius ve Dünyataşı

Cennet ve Cehennem, Ebedi Çatışma’da birbirlerine karşı üstünlük sağlamaya çalışırken, bitmek bilmeyen savaştan bıkıp uzlaşmanın yolunu arayanlar da vardı. Cennet’in üst seviyeli Başmeleklerinden oluşan Angiris Konseyi’nin danışmanlarından birisi olan Inarius da bunlardan birisiydi. Kendisi üzere düşünen melek ve şeytanları bir ortaya toplayarak aslında barış içinde de yaşanabileceğini kanıtlamaya çalışan Inarius, bir yandan da Konsey’in yansısından çekindiği için bu birlikteliği bâtın tutmaya karar verdi.

Inarius’un görüştüğü şeytanlar ortasında bir tanesi vardı ki, başkalarından çok daha öne çıkıyordu. Nefretin Efendisi Mephisto’nun kızı Lilith, güçlerini Inarius’unkiyle birleştirmeye karar verdiğinde emsalsiz bir ittifağın birinci adımı da atılmış oldu. Bir daha asla Ebedi Çatışma’da yer almayacaklarına dair yemin eden Lilith ve Inarius, vaktin başlangıcından beri savaşan iki ırkı birinci kez ortak paydada buluşturmayı başardı. Lilith ve Inarius’un liderliği altında toplanan küme, bunun üzerine bir arada yaşayabilecekleri Sanctuary’yi yarattı. Ne Cennet’in Başmeleklerinin, ne de Cehennem’in Efendilerinin kendilerini anlamayacağının farkında olan bu asi topluluk, Sanctuary’nin varlığını istenmeyen gözlerden saklamak hedefiyle Pandemonium Kalesine saldırarak Dünyataşı’nı çaldılar. Dünyataşı’nın gücüyle gizlenmiş olan Sanctuary’de birlikte yaşamaktan fazlasını yapabileceklerini keşfetmeleriyse çok da uzun sürmedi. Böylelikle evvel Lilith ve Inarius’un, sonra da başka asi melek ve şeytanların aşklarının birinci tohumları Sanctuary’ye düştü.

Nephalem ve Lilith’in İhaneti

Damarlarında hem Meleklerin, hem de Şeytanların kanını taşıyan Nephalem ırkı bugünkü insanlardan epey farklıydı. “Kadimler” olarak da anılan birinci jenerasyon Nephalem’lerin potansiyeli ve gücü, ebeveynlerinin varsayımlarının çok ötesindeydi. Kendi çocuklarının çok geçmeden iki taraftan da çok daha güçlü hale geleceğinden korkan melek ve şeytanlar, Nephalem ırkını kendileri için bir tehdit olarak görmeye başladılar. Böylelikle ortak alanda buluşmuş olan kümenin içerisinde yeni tartışmalar ve ayrılıklar patlak verdi.

Tehdit olarak görülen çocuklarının öldürülmesine göz yummaya niyeti olmayan Lilith ise herkesten evvel harekete geçerek amansız bir biçimde Inarius’un yandaşlarını ortadan kaldırmaya başladı. Yandaşlarının vefatı ve sevgilisinin ihanetiyle dehşete düşen Inarius, ihanetinin bedelini ödettirmek için Lilith’in peşine düştü. Bütün öfkesine ve hayalkırıklığına karşın yakalamayı başardığı sevgilisine hala büyük bir sevgi duyan Inarius, Lilith’i öldürmek yerine bir arada yarattıkları bu dünyadan sonsuza kadar sürgün etmeyi tercih etti.

Lilith’i sürdükten sonra Dünyataşı’nın saklı olduğu Arreat Dağı’na giderek taşın güçlerini Nephalem ırkının potansiyelini bastıracak ve güçlerini emecek biçimde tekrar düzenleyen Inarius, bu hareketinin akabinde sırra kadem bastı. Jenerasyonlar boyunca sahiden de güçleri git gide azalan Nephalem ırkı ise, sıradan beşerler haline geldiler. Ta ki, Yıkımın Efendisi şahsen Dünyataşı’nı şeytani güçleriyle kirletip, Başmelek Tyrael’ı taşı yok etmeye zorlayana kadar…

Bugün bile hâlâ kimi Kadimler’den büyük övgü ve hürmetle bahsedilir. Arreat Dağı’nın Barbarları ortasında Bul-Kathos kutsal sayılır ve örnek alınırken, Bul-Kathos’un küçük kardeşi olan Vasily de Druid’ler ortasında misal bir halde hürmet görmektedir. Elementler üzerine uzmanlaşmış, takipçileri bugünkü Kehjistan büyücüleri haline gelmiş olan kudretli büyücü bayan Esu ve hayat ile vefat ortasındaki dengeyi sağlamakla yükümlü Necromancer’ların öğretilerini izlediği Rathma da birinci kuşak Kadimlerin en bilinenleri ortasındadır.

Her ne kadar çağlar boyunca sessizliklerini korumuş olsalar da, Günah Savaşları sırasında hem Inarius, hem de Lilith bir defa daha ortaya çıkmışlardır. Lilith, Nephalem’lerin potansiyelini tekrar ortaya çıkartmaya uğraşırken Inarius tarafından bir defa daha sürgün edilmiş, Inarius ise Sanctuary’nin varlığını keşfeden melekler tarafından yakalanmıştır. Daha sonra ise Cennet ve Cehennem ortasında Sanctuary’nin tarafsız kalması için yapılan antlaşmanın gereği olarak, sonsuz azaba maruz bırakılmak üzere şahsen Mephisto’ya teslim edilmiştir.

Comments are closed.