Evil Genius 2 – İnceleme

0
9

Vakit zaman kıssanın makus adamı olmanın aslında hakikaten “kötü” olmadığını bana birinci olarak -belki berbat bir örnek olacak fakat- Spawn öğretmişti. Todd McFarlane’in yarattığı karakter üzerimde harikulâde bir tesir yapmış ve güzel ile makus kavramlarını başımda yine tanımlamıştı. Olağan yıllar içerisinde kendimi oyunlara verdikten sonra çok daha keskin çizgileri olan makûs adamlarla tanışarak yarattığım karakterleri de bunlar üzerine odakladım.

Yanlış anlamayın, ben makûs bir adamım ve dünyayı ele geçirmek istiyorum üzere şeyler söylemiyorum. Ancak bunu yapacak olsam öncelikle kendime yeterli bir “kötü adam ini” yaptıracağımdan eminim. İşte bu nedenle Evil Genius serisi, beni “kötü adam olma” hayallerime bir adım daha yaklaştırmayı başarmıştı.

Serinin ikinci oyunu duyurulduğunda kemik kitle üzere ben de çok sevindim aslında. Buna ek olarak yeni mekaniklerin oyun içerisine ekleneceğini duyuran geliştirici grup, bizleri oyun hakkında heyecanlandırmıştı. Lakin ortaya çıkan sonucu yalnızca bir akide şekerine benzetebiliyorum… Yalnızca canınız tatlı bir şeyler istediğinde yiyebileceğiniz, aksi takdirde ağzınıza sürmeyeceğiniz bir akide şekeri…

Berbatım Ben Berbatım

Buruk zafer… Sanırım Evil Genius 2’yi en uygun bu türlü tanımlayabiliriz. Evet, ortada hakikaten özlediğimiz bir serinin geri dönüşünün verdiği heyecan var. Ama bu geri dönüşün ne kadar kâfi olduğu tartışmaya açık. Merakla beklediğimiz 10 strateji oyunu listesine dahi konuk ettiğimiz Evil Genius 2, kimi bahislerde hala geliştirilmeye muhtaçlık duyuyor.

Natürel oyunu derinlemesine incelemeden evvel Evil Genius 2’nin ne olduğuna değinmek gerek. EG2, berbat adam olarak oynadığınız ve kendinize bir üs kurarak dünyayı ele geçirmeye çalıştığınız bir strateji oyunu. Bu teşebbüsleriniz haliyle giderek dünyanın her köşesindeki özel kuvvetlerin dikkatini çekiyor. Üssünüzü basan casuslara hazırlayabileceğiniz tuzaklar sayesinde kendinizi inançta tutabiliyorsunuz.

Gelin birinci olarak hoş şeylerden bahsedelim. Orjinal Evil Genius’ı bu kadar özel kılan şeylerden biri esprili diyalog ve animasyonları idi. Yeni oyunda da bu durum korunmuş hatta güzel diyaloglar vakit zaman yüzünüzü gülümsetebilecek hale gelmiş. Buna bir de yakından görebildiğiniz animasyonlar dahil olunca, Evil Genius 2’de keyifli dakikalar geçirmeye başlıyorsunuz. Bu mevzuda kendisini Two Point Hospital’a bir oldukça benzetiyorum.

Oyunun bir öbür artısı da bahsi geçen tuzak sistemleri. Dünya çapında düzenlediğiniz operasyonların akabinde -birazdan değineceğiz- küresel istihbarat casuslarının dikkatini çekmeye başlıyorsunuz. Evvel üssünüze kolay müfettişler gönderen istihbarat ofisleri, işler sarpa sardığında canınızı sıkabilecek harika casuslar ile karşınıza çıkıyor. Bu casusları ortadan kaldırmanın ise birkaç farklı yolu var.

Bu yollardan birincisi, üssünüzün bir kısmını oluşturan paravan şirketinizi ayakta tutmak. Üssün bir kısmı bildiğiniz bir kumarhane üzere işliyor ve buranın tasarımı da büsbütün size bırakılmış durumda. Bu kısma kumar masaları ve slot makineleri ekleyebiliyor, hatta geniş bir kabare sahnesi bile kurabiliyorsunuz. Doğal buranın işletmesi için de kendinize ilişkin “minion” kadrosunu kumarhane için eğitmeniz gerekiyor.

Minion sözünü pek sevmiyorum bu sebeple yazının kalanında bu tabiri “Erhan” olarak değiştireceğim. Yanlış anlaşılma olmaması ismine bu ismi büsbütün rastgele seçtiğimi söylemek istiyorum.

Wipeout Üssü

İkinci ve en keyifli atlatma yolu ise tuzaklar. Ama bu tuzakları yarattığınız koridorların biçimine nazaran tasarlayabildiğiniz için kendinize ilişkin küçük çaplı Rube Goldberg makineleri üretebiliyorsunuz. Örneğin casusları geriye iten fanı uzun koridorlar boyunca kullanıp en son kendilerini dondurucu lazerler ile dondurabiliyorsunuz. Bu sistemlerin çalışmasını izlemek o kadar keyifli ki bazen etrafınızdaki şeyi unutuyorsunuz.

Aslında oyunun keyifli olduğu anlar da bu noktalarda karşımıza çıkıyor diyebilirim.Tabii isterseniz sert güç kullanarak eğitim kısmınızda eğittiğiniz Erhan’ları, bu casusların başına salabiliyorsunuz. Hatta vakit zaman bu casusları yakalamak da işinize geliyor çünkü büyük istihbarat ajansları yavaş yavaş kaybolan casuslarının peşine düşmeye başlayabiliyor. Bunun önüne geçebilmek için de casuslara “ayak gıdıklama” yöntemi ile “işkence” edebiliyorsunuz.

Yani bu hususta EG2’nin ayaklarınızın altına çok fazla şey sunduğunu belirtmek gerek. Bunun bir de “in kurma” kısmı var ki oyunun en etli kısmı burası. Zira artık çok daha fazla oda kurabiliyor ve farklı katlar ortasında çeşitli temalar oluşturabiliyorsunuz. Örneğin Erhan’ların kaldığı koğuşları, daima erişmeleri gereken yemekhane, eğitim alanı, dinlenme alanı ve kütüphane üzere noktalara yakın tutmak kendilerinin üretkenliğini artırıyor. Doğal gerçek bir makûs adam olmak istiyorsanız, Erhan’ların önünde rastgele seçtiğiniz bir Erhan’ı vurarak “motivasyon” sağlama bahtınız da mevcut…

Hasılı oyunun hem üs kurma, hem de tuzak mekanikleri bir oldukça keyifli. Pekala lakin bu oyuna neden “buruk zafer” nitelendirmesi yaptık?

Bura Benim İnim, Dört Bile Almaz Elim

Birinci olarak oyuna eklenen ve oyunun “makro” kısımlarını oluşturması beklenen dünyayı ele geçirme mekaniğinden bahsetmek gerek. Bu sistem bilhassa oyunun senaryo kısmını oynayanların bir epey başını ağrıtacak buna inanabilirsiniz. Zira bu dünya sistemi olmadan hiçbir formda yanlışsız dürüst nakit akışı sağlayamıyorsunuz.

Sisteme, panelde bulunan dünya tuşu ile erişebiliyorsunuz. Denetim odasını inşa etmenizin akabinde otomatik olarak açılan bu seçenek sayesinde önünüze basitçe çizilmiş bir dünya haritası geliyor. Yapılan sunumlarda beni en çok heyecanlandıran şey olan bu sistem, birebir çizimi üzere epey lakin epey “basit”.

Öncelikle belirlenen noktalara çalışanlarınızı yolluyor ve karşınıza çıkan vazifeleri seçerek yapabiliyorsunuz. Bu misyonlar içerisinde bazen para kazanıyor, bazen de “heat” yani tehdit barınızı düşürmeye çalışıyorsunuz. Sistemin tüm olayı ise nitekim yalnızca bundan ibaret.

Üstte da belirttiğim üzere kendi kurduğum üs içerisine yeni casusların gelmesi için ben bu “tehdit düşürme” vazifelerine sık sık gözlerimi dikmedim. Her bölgenin üstünde bulunan ufak bir bar var ve bu bar dolduğunda ya üssünüze üstün casuslar geliyor ya da yalnızca o bölgeyi 5 dakika kadar kullanamıyorsunuz.

Bu kadar gereksiz bir sistemi daima kullanmak zorunda olmak bir noktadan sonra nitekim sizi sıkıyor. Zira kimi ekipmanlar sandığınızdan bile değerli ve bu vazifeleri yapmadan gerekli nakit akışını sağlamanız mümkün değil. Alışılmış sandbox modunu oynamıyorsanız -ki katiyetle bunu öneriyorum.

Kalp Kırığı

Senaryo modunun üstümde bıraktığı o nahoş etkiyi lakin sandbox moduna giriş yaparak alt ettim. Bu modda paranız sınırısız olduğu için gereksiz vazifeleri yapmaya gerek duymuyor ve üssünüzü geliştirmeye odaklanabiliyorsunuz. Yaklaşık 8 saatimin bu mod içerisinde geçtiğini düşünüyorum. Hele ki üstte bahsettiğim olayların pek birçoklarını problemsiz formda yaşamak değer biçilemez bir tecrübeydi.

Lakin oyundan bir sefer istediğinizi aldıktan sonra, maalesef tüm tekrar oynanabilirliğini kaybediyor. Yanlış anlamayın, Rebellion grubu bu durumu artırabilmek için elinden geleni yapmış. Örneğin oynayabileceğiniz üç farklı harita ve dört farklı karakter mevcut. Bu karakterlerin her birinin odağı farklı ve farklı oynanış tecrübeleri sunabiliyorlar. Tekrar de siz, içinizden bir şey kaybediyorsunuz. En azından benim için o denli oldu diyebilirim.

Son Kelam

Saydığım ve beni üzen noktalarına karşın oyunun kendini oynattığını söylemem gerek. Sizleri 10-15 saat ortasında eğlendireceğini düşündüğüm Evil Genius 2’nin fiyatı da hayli uygun. Bu sebeple bile kendisine bir talih verilebilir. Hem kim dünyanın denetimini ele geçirmek istemez ki?

Comments are closed.