Genesis Noir – İnceleme

Bağımsız üretimlerin onca oyuna karşın hala özgün tecrübeler yaşatması beni hayranlıkla karışık şaşırtıyor. “Daha da yeni bir şey göremeyiz herhalde” derken hızıma birkaç tane oyun çarpılmasına, tekrar tekrar yanılmama çok seviniyorum. İşte Genesis Noir da o sevinci yaşatan üretimlerden biri oldu benim için. Big Bang, cihan, caz, aşk, noir üzere birbiriyle bağları olmayan kavramları almış, kendi stilini da katarak epey özgün bir oyun olmayı başarmış.

Point & Click macera tipindeki Genesis Noir, No Man olarak bilinen ana karakterimizin sevdiği sanatçı bayan Miss Mass’in öldürülmesini engellemeye çalışmak için kozmosun tüm vakit dilimlerinde gezinerek tahlil aramasına şahit olduğumuz bir oyun. Fakat bu tahlil arama sanmayın ki gerçek hayat dinamiklerine nazaran ilerliyor. Oyun daha birinci dakikadan size soyut ve metaforik bir tecrübe yaşatacağını Miss Mass’in kurşun darbesiyle ölmesini gördüğümüz sahneyle belirli ediyor. Zira bu silah patlaması tıpkı vakitte “Big Bang patlaması” manasına da geliyor. Ve kahramanımız No Man bu Big Bang’i durdurmak için büyük bir kara delik oluşturmak zorunda. Zira biliyor ki kara delikler her şeyi içine çekiyor. Bu yüzden No Man bunu nasıl yapacağını çözmek için kozmosun birinci ortaya çıkışından günümüze kadar (oyuna nazaran 1920’ler) ipuçları arıyor.

No Man’in nasıl vakitte seyahat yaptığını, ne yiyip ne içtiğini oyun size söylemiyor, zira oraya odaklanmanızı istemiyor. Muhakkak ki Genesis Noir’ın saykodelik bir tecrübe olmasını istemişler. Bu yüzden bulunduğunuz her ortam realiteden olabildiğince uzak. Bazen bir sahnede kendinizden onlarcasını görebilirsiniz, bazen de Güneş’e gerçek yürürken. Lakin emin olun ki her sahne birbirinden farklı ve geliştiriciler aşikâr ki önemli baş patlatmışlar (Ne kadar da “patlama“ dolu bir inceleme). Üstelik sahneler ilerledikçe cihanda ve Dünya’da değişiklikler olduğunu da gözlemleyebiliyorsunuz.

Fragmanlardan da anlayabileceğiniz üzere Genesis Noir neredeyse tek bir renk paleti üzerinden, epeyce minimalist bir görsel dizayna sahip. Ana karakterden gezegenlere kadar neredeyse her şey yalnızca dış çizgilerin beyazla belirtilmesinden ibaret. Olağanda çok fazla sevdiğim bir üslup olmasa da Genesis Noir’ın cazip bir estetiği var ve bu estetiklik beni ziyadesiyle içine çekmeyi başardı. Bu üslup ayrıyeten oyunun “noir” havasını da yakalamasını sağlamış. Alışılmış oyunun sunumunun da hissesinin büyük olduğunu belirtmek gerek. Bir sahneden bir sahneye geçerken kamera açıları, animasyonlar falan çok akıcı bir biçimde yapılmış. Ve bazen kendinizi çizgi roman okur üzere bulabilir, bazen 60’lardan kalma siyah beyaz bir noir sineması izliyor üzere, bazen de çizgi sinema (öhöm Pembe Panter) izliyor üzere hissedebilirsiniz. Zati her sahnede farklı bir şeyle karşılaştığınız için üstüne bir de bu akıcılık eklenince oyunu merakla ve keyifle oynuyorsunuz.

Ne hoş ver elini Atlas, ver elini Mars geziyoruz lakin Genesis Noir buralarda ne yaptığımızı ya da ne yapmak istediğimizi anlatma konusunda hiç istekli değil. Bilhassa birtakım yerleri bir şeylere benzetmek hayli güç ki “Ne oluyor ya” diye ekrana bakarak kaldım buralarda. Oyun size Hawking Radyasyonu üzere kozmosla ilgili muhakkak teoriler, bilgiler veriyor ancak No Man’in ne yaptığını birden fazla vakit siz kestirmek zorundasınız. Bilhassa oyunun sonlarındaki olayları çözümlemek vakit alabilir.

Genesis Noir’ın özgünlüğü üstte bahsettiğim, daha çok “deneyim” diyebileceğimiz yapısından geliyor. Şayet oynanış manasında bir özgünlük bekliyorsanız büyük hayal kırıklığına uğrarsınız zira oyunda “oynanış” ismine çok fazla bir şey yok. Birden fazla vakit objelere tıklayarak etkileşime girdiğimiz oyunda bazen de yürümemiz/koşmamız gerekebiliyor. Bu etkileşimlerin neredeyse tamamı rastgele bir “challenge” içermiyor ve bulmaca tarafı da yok. Tekrar de her etkileşim farklı bir biçimde sunulmuş. Lakin bunun “oynanış elementi” olarak kabul etmek fazla optimistik bir yaklaşım olur.

Genesis Noir’ın saykodelik dünyasını oluşturmadaki en değerli etmen görsel tasarımı tartışmasız. Bunun yanında oyun boyunca duyduğumuz caz tınıları da oyunun hem “noir” ayağını kuvvetlendiriyor hem de atmosferi güçlendiriyor. Birçok vakit sakin giden, kontrbas ve saksafonu sıklıkla duyduğumuz müzikler yer yer oynanış elementi de olabiliyor. Çift taraflı kullanmışlar yani. Bu yüzden oyunun bu tarafı başarılı kullandığını düşünüyorum.

Genesis Noir, 4,5 saat civarı bir oynanış mühleti vaat ediyor. Bu müddet içerisinde birbirinden farklı yerler içerisinde kozmik, saykodelik, metaforlarla dolu farklı bir tecrübe yaşıyorsunuz. Caz müzikler eşliğinde tek bir solukta bile bitirebilmeniz mümkün. Fakat “ölmek” diye bir şeyin olmadığı bu oyun oynanış odaklı oyunseverler için çok fazla tatmin edici olmayabilir. Yeniden de ben yaşattığı tecrübe prestijiyle keyif aldım ve ortadan vakit geçince güzel hatırlayacağımı düşünüyorum.