Hitman 3 – İnceleme

0
23

Birtakım oyunları incelemek zordur. Öyküsü ağırdır, bir anda açılır. Hiç olmadı, o denli kıymetli bir özellik oyunun sonlarına gerçek aktif hale gelir ki bu mevzuda ne düşüneceğinizi bilemezsiniz. “World of Assasination” ismiyle yenilenen Hitman üçlemesine ilişkin oyunlarını oynarken bu hissiyatları hiç yaşamadım. Zira birinci oyun ile birlikte Casus 47’nin yapabildiklerini bir defa daha gördükten sonra geriye yalnızca kısımları incelemek kalıyor.

“World of Assasination” dünyasında 47 numaralı kel, gayelerini teker teker indirirken bana anlatılan öykü ilgi cazibeli, yerler da albeniliyse bu benim “Hitman olmuş” demem için yetiyor da artıyor birçok vakit. Zira Hitman’in en düzgün yaptığı şey bu: oyuncusuna ister kıssasını takip edeceği ister yaratıcılığın hudutlarını zorlayacağı isterse de verilen misyonları tamamlamaya çalışacağı tekrar tekrar oynanacak kum havuzları sunmak.

Dün dünyanın en başarılı kiralık katiliyken bugün ne orta evsiz olduk ben de anlamadım

47 Numarayı son bıraktığımızda Providence’da kalan son maksadı Arthur Edwards’ın peşine düşüyordu. Hitman 3’te de durum çok farklı değil. Casus 47’nin neredeyse bütün ortakları öldürmesi, örgütteki güç istikrarlarını alt üst ettiği üzere pek çok yeni gayesi de ortaya çıkarıyor. Bunlardan kimileri sahiden garip tipler. Ortalarında zımnî örgütler, bilim adamları ve cürüm lordları üzere çok sayıda isim var. Tamamı da 47’nin onları yaratıcı biçimde haklamalarını bekliyor olacak.

Hitman 3’de toplamda 6 misyon ve altı özgün nokta var. Bunlar sırasıyla Dubai, Dartmoor (İngiltere), Berlin, Congqing, Mendoza ve Karpat Dağları (Romanya) olarak listelenmiş durumda. Son kısmı saymazsak bütün bu lokasyonlar, devasa bir kum havuzu pozisyonunda ve orada ne yapmak istediğiniz büsbütün size bakıyor.

Casus 47 beyniyle adam öldüren birinci insan olarak tarihe geçmek üzere

Zımnî örgüt üyeleri mahzenlerde toplanmaktan vazgeçseler 47 numaranın işi çok lakin çok daha kolay olurdu

Şayet benim üzere kolay yolu seçmeyi seven bir oyuncuysanız kıssa fırsatlarını yakalamanız faydanıza olacaktır. Tıpkı eski oyunlarda olduğu üzere, Casus 47 gerçek yerde ve vakitte olmayı başarırsa amacına ulaşmasını sağlayacak özel bilgilere ulaşabiliyor. Bazen bir amacın muhafazası değişiyor bazen ise davetlilere özel bir partinin haberini alıyorsunuz. Bu sayede ufak bir eforla amacınızla istediğinizden çok daha kolaylıkla baş başa kalabiliyorsunuz. Bu, açıkçası öteki iki oyuna nazaran bir tık daha kolay olmuş. Hem vazifeler oyuncuyu fazla yönlendiriyor hem de şayet öyküyü tamamlarsanız düşmanın hakkından gelmek yalnızca tek tuşla çözülebilecek kadar kolay oluyor.

Bana kıssa anlatma kardeşim!

Bir de elbette zoru seven oyuncular için işin güç yolu var. Öyküleri boş verip, kostüm değiştirip kalabalığa karışarak amaçları haklamak mutlaka daha tatmin edici olmuş. Hitman’in yerleri her vakit olduğu üzere göz kamaştırıcı. Keşfedecek onca koridor, oda ve olay var ki tek oynanışta bir oyuncunun bütün olasılıkları görmesinin mümkün olduğunu düşünmüyorum. Zati IO Interactive de oyunculardan bu türlü bir şey beklemiyor. Bilakis tekrar tekrar oynanabilir olmak ismine farklı başlangıç noktaları, vazifeler ve zulalanmış paketlere ulaşma imkânı veriyor. Tahminen Dubai’de aktörler yerine gelmeden evvel kullandığınız taktik, farklı başlangıç noktası yüzünden işe yaramayabiliyor. Dahası amacı farklı formlarda öldürmek, hiç görülmemek, hiç kostüm giymemek üzere vazifeleri yapabilmek için önemli manada uğraş vermeniz gerekecek.

Hitman 3’ün yıldızının parladığı iki kısım var. Bunlardan Dartmoor biraz daha “Knives Out” sinemasını hatırlatan bir cinayet romanı havasında geçiyor. Siz tam alana girerken, bir dedektifin de orada olduğunu görüyorsunuz ve dilerseniz onun kılığına girip cinayeti çözmeye çalışabiliyorsunuz. Bunun için kanıt toplamak ve aile üyeleriyle de uzun uzadıya konuşmak gerekiyor. Şayet olur da katilin kim olduğunu bulursanız ödül olarak amacınızla baş başa “kaliteli” vakit geçirme talihiniz oluyor. Dedektif değil de fotoğrafçı ve mezarcı üzere karakterlerle malikaneye girerseniz apayrı bir tecrübeyle karşılaşıyorsunuz. Karakterlerin yansıları, diyalogları değişiyor ve hatta şanslıysanız daha evvel bulmadığınız zımnî duvarları ve odaları da görmek işten bile değil.

Bir öbür kaliteli kısım ise Berlin’de geçen Apex Predator olsa gerek. Burada Hitman, kendisini avlayan 10 maksadın hakkından gelmeye çalışıyor. Gayelerin hepsi 47 numaranın varlığından haberdar. Biz ise dikkatli müşahede ve planlamayla teker teker avcıları avlamaya başlıyorsunuz. Toplamda 10 gaye var ve kimileri birebir sizin üzere ortaya karışmış tipler olabiliyor. 5 avcı ölünce misyon tamamlandığı için, Apex Predator misyonunu bitirmenin çok fazla yolu var. Bunların tamamının Berlin’de ıssız bir gece kulübündeki partide olduğunu söylersem ortam başınızda daha yeterli canlanacaktır.

İster Mendoza’da olun, ister Dartmoor’da, Hitman gözlerinizi kamaştırmayı her keresinde başarıyor

Şayet size silah çeken güvenlik vazifelileri varsa kısma yine başlama vakti gelmiş demektir

Oyunun ve yeni üçlemenin en zayıf kısmı üzücü bir halde son kısımda ortaya çıkmış. Çok spoiler vermek istemesem de, gerisi gerisine gelen kolay yanıtları olan koridorlarda ilerlemeniz gerekiyor. Evvelki kısımlarda olduğu üzere kılıktan kılığa geçip, özel sekanslara ulaşmak yahut kıssayı ilerleten alternatif senaryolar da yok. Haldur huldur ilerleyip, Edward’a ulaşmaya çalışıyorsunuz. Oyuncuya bu kadar hürlük veren, tek bir haritada onlarca farklı senaryoyu anlatan bir üçlemenin finali katiyen bu olmamalıydı.

Evvelki iki oyunla karşılaştırıldığında Casus 47’nin repertuarında o denli büyük yenilikler yok. Elbette kullanmaya uygun ve özel animasyonlu ölümcül silahlar var ancak Agent 47’nin daha evvel yapamayıp artık becerebildiği fazla özellik de yok oyunda. Şayet sadece kıssa için oynuyorsanız (kim Hitman’i yalnızca öyküsü için oynar o farklı bir konu), açılan öykülerdeki yönergeleri takip ederek 5-6 saat içinde çarçabuk bitirebilirsiniz. Yan vazife ve seçeneklerle bu mühlet rahatlıkla 30-40 saati bulabilir. Benim üzere sabırsız ve meraklı bir suikastçiyseniz ise daha da uzun.

47 Numara için her alet sanatını yapabilmek için kullandığı bir fırça olsa gerek

Hitman’in bu kadar ömrü olup olmadığı, tüm vazifelerin yapmaya paha olup olmadıkları ise farklı bir husus. İtiraf etmek gerekiyor ki Dubai’de o gökdelenin koridorlarını adım üzere biliyor olmamın yarattığı bir huzur hissi var. Tekrar de kısımlarda gereğince uzun vakit geçirirseniz, o yaşayan ortam bir müddet daha sistematik ve robotik bir tecrübe sunmaya başlıyor. Bu da ister istemez Hitman’in yarattığı illüzyonun sonlanmasına yol açıyor.

“Sen bir hitmansin ve gidiyorsun”

Hitman 3 ile ilgili tek zahmetim sanırım oyun dizaynında senaryo konusunda daima bir kahır olmasından kaynaklanıyor. Zira Hitman, keşfedip ahenk sağlamaya dayalı bir oyunken Hitman 3’de öyküyü sonlandırma gereksiniminden ötürü çizgisel anlatımlar da mevcut. Oyun bir yandan kendini ciddiye alıp bana Province’den, ICU’dan bahsederken bir yandan da beyin yakan steampunk bilim adamlarını öldürmeye gönderirse ister istemez bir tutarsızlık oluyor. Bana nazaran çizgisel öykü anlatımı Hitman serisine yakışmıyor. Bunu açık dünya dahilinde anlatmak yapımcıların aşmaları gereken bir sorunmuş ve bunu büyük oranda başaramamışlar.

Ancak Hitman 3 bu haliyle bile gözüm kapalı tavsiye edebileceği edebileceğim oyunlardan biri olmuş. Dartmoor ve Apex Predator, rahatlıkla söyleyebilirim ki, şimdiye kadar yapılmış en düzgün Hitman kısımları olmuşlar. Kısımlar eskisine nazaran bir tık daha fazla ve bu da daha fazla suikast seçeneği ve kum havuzunda daha fazla oyuncak olarak geri dönüyor. Açıkcası öyküye hakim değilseniz bile Hitman 3’ü denemenizi tavsiye ederim, zira kıssadan bağımsız olarak birbirinden hoş sahneleri deneyimlemek bile bu seriyi anlamak için kâfi olacaktır.

Comments are closed.