Say No! More – İnceleme

0
56

Hiç klasik bir plaza ofisinde falan işiniz oldu mu bilmiyorum. Ben üniversite stajımı yapacağım devir okuduğum kısımdan illallah etmiştim. Pek standart bir ofiste, okuduğum kısımla alakası olmayan bir staj yaptım ve dedim yok, bu da benlik değil.

İnsanların ofislerden ve ofis ortamlarından daima yakınmasının bir sebebi var. Olay işin çok güç olması ya da çok baş gerektirmesi falan değil, sonuç itibariyle yaptıkça herkes işleyişi öğrenebilir. Bu kadar insan ofiste, masa başında çalışıyor. Hayır, olay işyerinin bir mental ve duygusal açıdan bir engelli koşu parkuru olması.

Say No! More bu ucuz ve saçma akıl oyunlarını alıp güzelce abartıyor ve hayatta kullanabileceğiniz en fonksiyonel, en fiyakalı, en mükemmel kelimeyi de silahınız haline getiriyor.

HAYIR!

İsmindeki çift anlamlılık birinci ilgimi çekmişti oyunun. “Say no more” demek, “başka kelama gerek yok” demek; hani “ben seni anladım kardeşim” havasında. Lakin “say ‘no’ more” bildiğiniz “daha çok ‘hayır’ de” oluyor.

Ve bu ardında 100% durabileceğim bir bakış açısı.

Say No! More’da bir stajyersiniz. Ofise yeni gelmişsiniz, acayip düzmece bir staj sorumlunuz var falan. Ay biz burada çok eğleniyoruz, çok şakacıyız falan yutturmaya çalışıyor lakin yemezler. Yanınızda iki stajyer daha var. Biri pısırık bir çocuk, başkası de plaza ablası olmayı başına koymuş bir kız. Gözü üstte, aşikâr.

Ofisin en makûs köşesindeki staj masalarımıza geçer geçmez staj sorumlusu daha o sabah arkadaşınızın size verdiği unicornlu öğlen yemeği çantasını alıp kaçıyor.

80’ler fitness görüntüsü: Say No Edition

O sırada başınıza bir Walkman düşüyor. (Hatırlayanlar, evet, elleri görelim.) İçinde NO! etiketli bir kaset, bu da ne olaki?

Bir eğitim kasedi! Hayır diyebilmek için!

Her işte bir hayır vardır diyerek başlıyoruz staj sorumlusunu kovalamaya. Geri alacağız o öğlen yemeği çantasını. Ve hop, karşımıza bir çalışan dikiliyor: “Stajyer! Bana kahve doldur.” NO! “Stajyer! Git fotokopi çek.” NO! “Masamı temizle.” NO! “Bir gün bu işi bırakıp fırıncı olacağım.” N-

Şey, olabilir pek olağan. Sana NO! yok.

Anlayacağınız üzre oyunun mekanikleri çok kolay. Birisi sizden bir şey mi istiyor? Hayır, istemiyor. Hayırı yapıştırıyorsunuz, yıkılıyor. Olağan konuştuğunuz herkes sizden bir şey beklemiyor, o noktada bu insanları dinleyip dinlemeyeceğiniz size kalmış.

Önemli natürel, lakin size kalmış.

İlerledikçe değişik hayır deme, moral bozma taktikleri öğreniyorsunuz. Öğlen yemeği çantası el değiştiriyor, siz onun peşinden… Bu ortada plaza ablası olmaya çalışan stajyer de ardınızdan iş çeviriyor falan.

CEO olmak istemiyorum, unicornlu çantamı istiyorum yaa!!

Latife yollu da olsa, Say No! More’un ofis hayatını çok net yansıttığını düşünüyorum. Staj olarak Say No! More oynayabilirsiniz. Zira latife bir yana, hakikaten hayatta bir şeylere hayır diyebilmek çok kıymetli bir şey. Şayet hayır diyemiyorsanız evet demenizin de bir manası kalmıyor zira.

Sonuçta seçimi siz yapmış olmuyorsunuz.

Say No! More bunu uygunca abartıp karikatürize ederek anlatıyor; hem gıcık olup hem eğleniyorsunuz. Zira illa ki bu çeşit beşerlerle karşılaşıyorsunuz hayatta. Mekanikleri de çok kolay olunca acilen oynayıp bitirebileceğiniz bir oyuna dönüşüyor Say No! More.

Oyun mekanikleri için oynanacak bir oyun değil, dediğim üzere, o kısmı çok kolay. Fakat kolaylıktan puan kırılmaz. Sonuç itibariyle oyun tasarlandığı halde çalışıyor mu? Evet. Yeniden de oyun deneyimi, taktik teknik kasma falan beklemeyin.- Ama kısa ve satirik bir ofis macerası yaşamak isterseniz, bir göz atın derim.

Comments are closed.