Shadow & Bone – İnceleme

“Genç bir hiç kimse özel güçleri olduğunu mu fark ediyor? Geç efendim, çok gördük bunları biz,” diyebilirsiniz elbette. Lakin Shadow & Bone’da insanı ekran başına bağlayan bir şeyler var nitekim. İnanılmaz hoşluktaki setleri mi, rengarenk kaftanlar mı, temposu mu? Bu cazipliğini tek bir şeye bağlamak hakikaten güç lakin diziyi bir solukta bitirdiğimi düşünürsek, gerçekten başarılı olduğunu kabul etmemiz lazım

Beni bilen bilir, çok fazla dizi seyreden bir insan değilim. Hem oturup saatlerce bir şeyler seyretmeyi sevmiyorum hem de bir birçok sarmıyor pek. Ancak fantastik serilere karşı zaafım var. Shadow & Bone’un da birinci sızan imgelerini falan gördüğümde nedense bu türlü başımda bir minik bir ses belirdi, dedi ki, “Bu seri senin serin olsun, bundan sonra otur bunu izle.”

Karşı koyamadım elbette.

Tesadüf işte, Netflix takımı de dizinin imalcisi, uyarlandığı serinin muharriri ve oyuncularıyla röportaj yapma imkanı sununca dedim ki evet, bu kozmostan bir işaret olmalı.

Belediye bu Fold’a niçin iki sokak lambası dikmiyor! Nerede bu devlet?!

Shadow & Bone’un ana yeri olan Ravka’nın meseleden bol bir şeyi yok. Birinci olarak ülke savaşta. Uzun müddettir savaşta. İkincisi tüm ülke The fold ismi verilen, içi canavar dolu büyülü bir karanlık denizi tarafından ikiye bölünmüş durumda. Üçüncüsü büyülü bir ordu, büyücünün biri başından vurulabiliyorsa artık savaşta o kadar da tesirli olmayabilir.

“Yahu Voldemort’u neden çekip vurmamışlar? Abi silah var, tüfek var! Aklınız mı yok?” diye sorduysanız şayet, eh, Shadow & Bone’da bu soruyu soruyor. Ve karşılık büyücüler, yani Grisha’lar açısından pek de iç açıcı değil.

Bütün bunların orta yerinde, orduda haritacı olan Alina Starkov kendini evvel The Fold’un içinde, sonra da canavarların ortasında buluyor. Bu tehlikeli müsabaka haberdar olmadığı büyülü güçlerini birden açığa çıkarınca da tüm hayatı alt üst oluyor doğal ki.

Zira Alina, büyücüler ortasında beklenen biri. Güneşin, ışığın gücünü denetim edebilen ve The Fold’u ortadan kaldıracağı öngörülen bir Grisha.

Işıklı büyüler, patlayan silahlar, savaş, aşk, entrika… Kalk başından kalkabilirsen.

Biz kitabı hiç okumamışlar da anlayabilecek miyiz?

Birinci olarak bu noktada Shadow & Bone’u kutlamak istiyorum. Bazen insan uyarlama bir şey seyrederken hiçbir şey anlamıyor. Hatırlarsanız The Witcher’da Geralt, Ciri ve Yennefer’in yaşadıkları olayların sırasını, tarihlerini çözümleyebilmek; Witcher cihanı hakkında bir şey bilmeyen beşerler için Beyin Olimpiyatları’nda ayrıyeten bir kategori olmaya aday bir işti. Lakin bir yandan da kitapları okumuş kimseler için yeni bir şey vaat etmiyordu.

Shadow & Bone bir uyarlama yaptığını, kimi şeyleri değiştirmesi gerektiğini ve en baştan açıklaması gerektiğini en baştan kabullenmiş. Ki bu sayede hem kitapları okumuş insanlara değişik bir şey sunma imkanı olmuş, hem de biz Shadow & Bone’a yabancı izleyiciler için izleme kolaylığı yaratmış.

Grishaverse serisi ve Kargalar Meclisi serisini bir ortaya getirmişler. Olağanda birebir cihanda geçen lakin başka öyküler olan bu serilerin bir ortaya gelmesi Shadown & Bone’a yaramış. Bilhassa tempo açısından.

Alina’nın öyküsünün durağanlaştığı noktalarda, Kargalar Meclisi’nin karakterleri Kaz, Jesper ve Inej’in hareketli sahnelerine geçiş yapıyoruz. Onların kıssası ağırlaştığında Alina’nın tarafında işler karışıyor. İş bu türlü olunca önemli ya da durağan sahneler de akıcı hale geliyor, üst üste binmiyor.

Yani kitapları okusak spoiler yemez miyiz?

Yeriz büyük ihtimalle. Leigh Bardugo’nun Grishaverse serisi de, yani Shadow & Bone’u (Gölge ve Kemik diye çevrilmiş) kapsayan, Kargalar Meclisi serisi de Türkçe’ye çevrilmiş. Sipariş ettim açıkçası ama şimdi okumaya fırsatım olmadı. Fakat mutlaka hayatımda daha fazla Shadow & Bone istiyorum.

Birinci dönem enteresan bir noktada bitiyor. Bundan öte anlatmayacağım, spoiler vermek istemiyorum. O denli aman aman eleştirmek istediğim bir nokta da yok açıkçası, o nedenle siz de kendiniz deneyim edin istiyorum. Şunun söyleyebilirim ki, tadı insanın damağında kalıyor.

Uzun müddettir fantastik edebiyatla olan ilişiğim kesilmişti. Seviyorum da ancak ilgimi çeken bir şey bulamıyordum. Ya da bir birden fazla, bilhassa kitaplar, daha genç edebiyatı havasında olduğundan beni sarmıyordu. Bir kitap olarak Gölge ve Kemik de aslında direkt olarak yetişkinlere yönelik yazılmış değil. Ancak dizinin yarattığı dünya beni o kadar sardı ki okumadan edemeyeceğim.

Sanırım uzun müddettir yaşadığım fantastik, büyülü dünya eksiğinin de tesiri büyük. Lakin bu demek değil ki Shadow & Bone işini güzel yapmıyor, yalnızca boşluk doldurmalık seri.

Hakikaten set dizaynlarından kostümlere, özel efektlerden pratik efektlere, savaş sahnelerine, oyunculuklara… O kadar hoş tasarlanmış ve uygulamaya geçirilmiş ki, insan başından kalkamıyor. Oyuncu seçimleri karakterlere çok âlâ uyuyor, öyküsü ilgi alımlı, dünyası yepyeni.

Şayet fantastik dizilerden, büyüden, karizmatik berbatlar ve fiyakalı soygun öykülerinden hoşlanıyorsanız, Shadow & Bone’a katiyen bakmanız gerek. Vallahi herkese nazaran bir şeyler var.