Unutulmaz Oyun Müzikleri: Bioshock Infinite – You Belong To Me

[ Haftalık Unutulmaz Oyun Müzikleri köşemizde hafızalarımızdan çıkmak bilmeyen, hepimizde derin izler ve tatlı anılar bırakan oyun müziklerini birlikte hatırlıyoruz. ]

Bioshock serisi en sevdiğim serilerden birisidir. Her ne kadar özgün takımın elinden çıkmayacak olması bir soru işareti oluşturuyor olsa da sıradaki oyunu da merakla bekliyorum. O denli ya da bu türlü, Bioshock, bundan sonra da üzerine konuşulmaya devam eden serilerden birisi olacak diye düşünüyorum.

Sonuçta serinin her bir oyununda pek çok anı biriktirdik, daha üzerine konuşacağımız bol gereç var. Bioshock Infinite’in ek paketi Burial At Sea’nin ikinci kısmı biterken benim için bu anılara pek çokları daha eklenmişti. Bunlardan birisi de finali dinlemeye doyamadığım o kesimle yapmış olmasıydı elbette.

Courtnee Draper – You Belong To Me

Fallout 2’de Louis Armstrong tarafından seslendirilen A Kiss To Build A Dream On da Unutulmaz Oyun Müzikleri serimizde yer verdiğim kesimlerden birisi olmuştu, aranızda hatırlayanlar vardır tahminen. Orada “Bazen jenerikleri, orta sahneleri süratli hızlı geçmek isteriz. Bu, o anlardan değildi olağan ki” diyerek bahsetmiştim o parçayı ne kadar sevdiğimden. Bu seriye başladığımız birinci modül da Max Payne 2’den Late Goodbye olmuştu -ki o da oyunun bitişinde akan jenerikte dinlediğimiz bir modüldü. Sizin anlayacağınız, açılış ve kapanış modüllerine takmış durumdayım 🙂

İşte benim için bu kesimlerden birisi de You Belong To Me oldu. Oyunun sonunda, oyunda Elizabeth’i seslendiren Courtnee Draper, o tatlı sesiyle You Belong To Me’ye hafif hafif giriş yaptığında vaktin akışı da bir anlığına yavaşladı güya. O, sakin sakin şarkıyı okurken, ben çoktan kendimi bu anın hoşluğuna kaptırmıştım bile:

Aslında oyun içerisinde de bu parçayı radyodan duyuyorduk ve o anda da çok hoşuma gitmişti. Hani bazen oyun içerisinde bu türlü kesimlere denk gelirsiniz ve bitmesin istersiniz ya, benim için de durum motamot buydu. Bu türlü sahnelerde imkân bulursam modül bitene kadar dinlemeyi tercih ediyorum; burada da tıpkı durum geçerliydi, kesimin tadı damağımda kalmıştı resmen. Tahminen de finalde duyunca beni bu kadar sevindiren bir nokta da bu olmuştu. Radyodan dinlerken “keşke” dediğim şey, finalde karşımdaydı işte, daha ne olsun!

Sonuç olarak, jenerik akıp giterken hem hoş bir oyunu daha bitirmenin tadını çıkardım, hem de bu hoş müziğin. Aslında oyunlar bir yandan da bu sahnelerle hayatımıza renk katmıyor mu?