Wonder Woman 1984 İnceleme – Klişeler Geçidi

Patty Jenkins’in direktörlüğünü yaptığı birinci Wonder Woman sinemasında hem karakterin sinematik açıdan ortaya çıkışına hem de Birinci Dünya Savaşı devrine tanıklık etmiştik. Ortadan oldukça vakit geçti, hem gerçek hayatta hem de sinematik olarak ve Prenses Diana 1980’lerde yine karşımıza çıktı. Birinci sinemanın öyküsü beni tatmin etmeyi başarmıştı zira mitolojik öğeleri daha besbelliydi. 1984’de ise işin içinde tekrar biraz mitoloji var ancak çok meçhul. Öykü ise klişeler geçidi… Sinemaya şöyle sürprizlerini bozmadan bir göz atalım;

1980’lerin Atmosferi Her Şeyi Kurtarabilir Mi?

Sinemadan evvel beni en çok heyecanlandıran şey Amazon kültürüne dair bol bol yeni sahneler izleyebilecek olmaktı. Bilhassa Amazon Olimpiyatları kısmı ortaya çıkınca büyük bir beklenti içerisine girmiştim. Lakin bu beklentim büyük çoğunlukla boşa çıktı. Sinemanın çabucak başlarında biraz gördüğümüz bu Olimpiyatların asıl hedefi hayli klişe bir kıssaya daha fazla klişelik katmakmış. En azından bunda başarılı olmuşlar.

Hayat dersimizi aldıktan sonra geldiğimiz 1980’lerin atmosferi ise epey başarılı. Hatta bence sinemanın en hoş yansıttığı şey bu 80’ler dinamikleri olmuş. Washington içerisinde bir müzede çalışan Diana yarı vakitli olarak kimselere görülmeden harika kahramanlık müessesine devam ediyor. Çalıştığı müzeye gelen Barbara Minerva ise Diana’nın tam zıttı karaktere sahip. Ne tesadüf ki Barbara, Prenses’in güçlü duruşunu hayli kıskanıyor ve olayların bir kısmı gelişmeye başlıyor.

Memnunluktan Haber Ver Dilek Taşı

Artık bu üstte yazdığım Dilek Taşı müziğinin en ikonik kelamını bir espri olsun diye yazdığımı düşünebilirsiniz. Fakat sizi temin ederim bu bir latife değil. Bütün sinema Ferdi Özbeğen’in Dilek Taşı müziğine atıfta bulunuyor gibi! Hatta İngilizce’nin en büyük klişelerinden olan “Be careful what you wish for” yani “Ne dilediğine dikkat et” cümlesi sinemanın senaryo özeti olarak yazılsa kimse hayır demezdi. Kıssanın temelinde sahiden bir dilek taşı var ve her şey bunun üzerinden gelişiyor.

Olağan kurallar altında “tüm dilekleri bir bedel altında yerine getirme gücü” hayli enteresan kıssalara neden olabilirmiş. Hatta Rick & Morty’de de bu türlü bir kısım vardı oradaki şeytan karakteri kimi sihirli eşyaları satıp karşılığında insanlara lanetler veriyordu. Burada da birebir durum geçerli tek meşakkat lanetler ve dilekler hayli sıradan ve 1-2 tanesi hariç hiçbiri öyküyü etkilemiyor.

Son Pişmanlık Neye Fayda, Her Şeyin Bedeli Var

Yeniden bir müzik kelamıyla devam etmek gerekirse Müslüm Gürses’in Olmadı Yar müziğinden devam edelim. Malum dilekler hem Diana’nın hem de Barbara’nın hayatını tıpkı karakterleri üzere tam zıt formda değiştiriyor. Cheetah’ın ortaya çıkış sürecine de bu dilek dileme macerası neden oluyor. Fakat sinemanın asıl berbatı Cheetah değil. Mandalorian’ın yıldızı Pedro Pascal’ın canlandırdığı Maxwell Lord burada devreye giriyor ve ne kadar klişe olabilirse o kadar klişe olarak makûs adam olma sürecine giriyor.

Amerikan Lideri dahil herkesin devreye girdiği bir kaos öyküsünde Birinci Dünya Savaşı sırasında ölen Chris Pine’ın canlandırdığı Steve Trevor da “mucizevi” bir biçimde geri dönüyor. Olağan ki her şeyin bir bedeli var ve Trevor’ın varlığı tekrar birkaç klişe hayat dersi dışında pek bir mana tabir etmiyor. Yeniden de bir anda kendini 80’lerin ortasında bulan Steve’in her şeye hayran hayran bakması ve 80’leri adeta baştan keşfetmesi sinemanın en eğlenceli sahnelerinden kimilerine yol açmış. Steve Trevor da olmasa 80’lerde olduğumuzu güç anlayacakmışız.

Sen Seni Bilmez İsen Sen Seni, Patlatırlar Enseni

Öykü ilerledikçe Cheetah ile Wonder Woman ortasındaki ikonik dövüşe yaklaştığımızı hissediyoruz. Hatta bir noktada işte bu sefer harika bir arbede izleyeceğiz diye heyecanlanmadım değil. Fakat yalnızca heyecanlanmak ile kaldım. Zira en büyük beklentilerimi yönelttiğim bu büyük dövüş yalnızca bir orta sahne kıvamındaydı. Daha ne olduğunu anlamadan biten arbededen sonra asıl büyük dövüşe gidiyoruz sandım. Fakat bu seferde değişik hayat dersleriyle karşılaştım. Yani aksiyon görmek için yaklaşık iki saat beklediğim sinemada tekrar bol bol hayat dersi aldım. Patty Jenkins umarım benden ferdî gelişim için ek bir fiyat istemez.

“Biz olduğumuz halimizle olağanüstüyüz, acılarımız bizi güçlü yapar.” biçimindeki özlü sözlerle ve “kendimizi bilmenin önemi” hakkındaki tirat ile sinemanın sonunu getirdik. Trevor’ın uçak uçurduğu sırada tüm bu olayların 4 Temmuz civarında yaşandığını öğrenmiştik. Hengame, kıyamet bittikten sonra giren sahnede kış gelmişti ve kar yağıyordu. Diana’yı mağrur bir halde gördüğümüz bu sahnede en azından sinemanın içerisindeki diğer bir sahneye gönderme vardı hem de hiç hayat dersi olmadan!

Jenerik Sonrası Sahne

Yazının bundan sonraki kısmı Jenerik sonrası sahneyle bir arada sinemadaki kimi kısımlara dair sürpriz bozan öğeler içermektedir. Sineması izlemediyseniz bundan sonrasını okumanızı tavsiye etmem. Son olarak spoiler içeren kısımlara geçmeden adetten sinemaya puanımı da vereyim; 6.5/10.

Sinemadan yayınlanmadan/vizyona girmeden evvel çıkan görsellerde Diana’yı altın bir zırh içinde görmüştük. Bu yeni zırhın kıssası de sinemada açığa çıktı. İnsanların işgali sırasında Themyscira’yı kurtarmak için kendini feda eden büyük kahraman Asteria’nın zırhı olan bu şaheseri Diana, Birinci Dünya Savaşından sonra geçen süreçte bularak kendi müdafaası altına almış. Fakat Asteria’nın öyküsü burada bitmiyor.

Tüm Amazonlar tarafından meyyit olarak bilinen Asteria, jenerik sonrası sahnede gördüğümüz üzere hala dünyada yaşıyor ve bilinmeyen zımnî üstün kahramanlık işleri yapmaya devam ediyor. Bir çocuğun hayatını kurtarırken gördüğümüz Asteria’ı canlandıran aktris ise hayli değerli. Orijian Wonder Woman olarak da tanımlayabileceğimiz Lynda Carter’ı sinemada görünce oldukça duygulandım. Esasen sahne bitmeden evvel kameraya bakıp göz kırpan Carter’ı Wonder Woman 3’te daha büyük bir rol içerisinde de görebiliriz.

Aslında Patty Jenkins birinci etapta Lynda Carter’a 2017’de vizyona giren sinemada rol verecekmiş. Fakat takvimler uyuşmayınca kısmet bu sinemaya olmuş. Esasen Carter geçtiğimiz periyotlarda yaptığı açıklamada “Bu sefer bana düzgün bir kısım yazarsa rol alabilirim.” diyerek niyetini belirli etmişti. 1970’lerde Wonder Woman’ı canlandıran başarılı aktris bir sonraki sinemada şahane bir mentor karakter olarak karşımıza çıkabilir. Fakat umuyorum ki bu yeni sinemada klişelerden kaçınırlar. Patty Jenkins ve takımına teklifim Cengiz Üstün’ün “Anti Klişe Timi” takımından bir randevu talep etmeleri.