Zack Snyder’s Justice League – İnceleme

Çok beklenildi, çok istenildi ve sonunda kavuşuldu. Dünya üzerinde çok az sinemaya ve çok az direktöre nasip olacak bir biçimde Zack Snyder‘in Justice League hayali hayranlarla buluştu. 2017 yılında vizyona giren Justice League sineması epey şanssız olaylar nedeniyle Snyder’siz kaldıktan sonra ortaya çıkan sinema tam manasıyla bir hayal kırıklığıydı. Hem o sinemanın üzerine bir sünger çekmek hem de Zack Snyder’in vizyonunu yansıtmak için bu yeni versiyon epeyce kıymetli bir role sahipti. Sineması nihayet izledik ve biraz hüzün, biraz sevinç ile birlikte muradımıza erdik diye düşünüyorum.

Sineması incelerken 2017 versiyonunu büsbütün unutup baştan yeni bir Justice League filmiymiş üzere incelemek istiyorum zira böylesi Zack Snyder için daha gerçek bir yaklaşım olacaktır. O yüzden mümkün olduğunca kıyas yapmaktan kaçınıp bu 242 dakikalık yeni sinemada neler gördük, nelere üzüldük, nelere sevindik diye bakacağım. Şunu da hatırlatmakta yarar var bu sinemanın ortaya çıkışı mevcut DCEU‘yu değiştirmek için değil 2017’de vizyona giren sinemanın yerine izleyeceğimiz potansiyel bir sinemaydı o yüzden bu sinemada atılan senaryo oltalarının gerçek hayatta karşılık bulamayacak olması Snyder Cut‘ın bir kabahati değil. Hazırsanız tarihin en çok beklenen DC sinemasına sürprizleri bozmaktan mümkün olduğunca kaçınarak başlıyoruz.

Biz De Sana Teşekkür Ederiz Zack Snyder

Sinemanın açılışında Zack Snyder’in bir teşekkür görüntüsü yer alıyor ve yaşadığı devirde gösterilen takviyeye duyduğu minnettarlığı iletiyor. Ben de kendi adıma Zack Snyder’a bu hususta gösterdiği dirayet için teşekkür ederim. Sinemanın başlangıcı ve jeneriğin gözüktüğü yer Batman v Superman’in bittiği yere dayanıyor. BvS’nin sonunuda Superman’in ölüşü sandığımızdan çok daha farklı şeylerin başlangıcı olduğunu da bu sayede anlamış oluyoruz. Sinema kısım bölüm ilerlediği için birinci kısımda biraz karakterlerin ne halde olduğuna bakıyoruz. Batman’in İzlanda’ya gidip Aquaman ile konuşması da ayrıntı kazanarak daha fazla mana tabir eder hale gelmiş. Aslında sinemanın en büyük özelliği bu olmuş mana kazandırmak.

Sinemanın en başından beri beni nitekim rahatsız eden bir şey oldu. O da Zack Snyder’in ağır çekim sahnelere olan anlamsız takıntısı. Nitekim sinemada o kadar fazla ağır çekim sahne var ki bu kısımları olağan süratle izlesek sinemanın mühleti hayli kısalırmış hissiyatına kapıldım. Bu tahminen kıssa anlatımındaki vurguları güçlendirmek için tesirli bir yol olabilir lakin havada uçan bir sosisliyi uzun uzun izlemek biraz vakit kaybı üzere geliyor. Wonder Woman ile birlikte birinci aksiyon sahnesine tanıklık ediyoruz, Diana’nın ne kadar güçlü olduğunu bize gösteren bu terör saldırısı sinemaya kıssa manasında pek bir şey katmasa da temponun yükselmesini sağlıyor.

Mother Boxes’ın kıssadaki rolü belirli olmaya başladıkça bu kutular etrafında sinemada bir seyahate çıkacağımız belirli oluyor. Bilhassa başlardaki Themyscira sahneleri, Steppenwolf’ün ortaya çıkışı nitekim bizi özel bir sinemanın beklediğini işaret ediyordu. Hakikaten o denli de oldu Justice League’nin temposu vakit zaman düşse de bu yavaşlığın daima bir manası vardı. Daha evvel solo karakter sinemaları çekilmediği için Cyborg ve Flash’ın önemli manada tanıtılması gerekiyordu sinemanın 242 dakikalık mühleti de buna epey rahat bir ortam hazırlamış ve sinemanın en dingin anlarında bile bir gelişme hissiyatı mevcuttu.

Yaşayan En Süratli Komik

Sinemanın bence en ön plana çıkan karakteri Flash’tı. Barry Allen ismiyle karşımıza çıksa da karakter çizgi romanlardaki Wally West’i daha çok andırıyordu. Onun bu eğlenceli yapısı da sinemaya hayli hoş sirayet etmiş. Birtakım noktalarda kıssa insanı sıkma noktasına gelecekken Flash’ın varlığı durumu kurtarıyor. Hele üstte bahsettiğim bu ağır çekim sevdası Flash ile birlikte adeta Snyder için bir altın madeni olmuş. “Fastest Man Alive” olarak bildiğimiz Flash sinemada de tekrar oldukça süratli lakin bu suratını kendine has komikliğiyle de birleştirince ortaya oldukça eğlenceli sahne çıkmış. Lakin MCU kadar daima güldürüyü temele alan bir yapı olduğunu söylemiyorum, çoğunlukla latifeler kararındaydı zati dört saatlik bir sinemada bu türlü genç ve her şeyi yeni keşfeden bir karakter olunca güldürü ögelerinin olması da oldukça doğal bir şey.

Batman’in yanında Diana ile birlikte grup arayışı bir yandan devam ederken bir yandan da karakter gelişimlerini ve bu isimlerin özel hayatlarını yakından görme fırsatı bulduk. Natürel ki Steppenwolf’un kutuları arayışı ve parademonların her geçen dakika sinemanın içerisine girmesi de altı çizilmesi gereken öbür bir nokta. Aquaman’in de durumun ciddiyetini kavraması için gereken gelişim süreci sinemaya hoş bir biçimde yansıtılmış. Bu müddet zarfında Stepenwolf’un DeSadd ile olan konuşmalarından hem Darkseid hem de kendi geçmişine dair değerli bilgiler öğrenmeye de devam ettik. Yani sinema bir yandan bizim kahramanların temellerini atarken bir yandan da makûs adamın motivasyonunu bizlere gösteriyordu.

Wonder Woman’ın fragmanlarda da gördüğümüz üzere Darkseid ile ilgili birtakım gerçekleri öğrenmesi beni en çok heyecanlandıran yer oldu. Esasen sonrasında gelen Darkseid’in dünyaya birinci “ziyareti” sahnesi hakikaten sinemaya çok başka bir hava katmıştı. Old Gods ile karşılaşan Darkseid’ın Amazon-İnsan-Atlantis üçgenine karşı verdiği çaba ve dünyanın geçmişindeki bu büyük destanı izleyebilmek tam da dört saatlik bir harika kahraman sinemasında görmek isteyeceğimiz tipten bir ayrıntıydı. Aslında Snyder genel olarak elindeki bu mühlet özgürlüğünü oldukça hakikat kullanmış ve temelleri daima sağlam yerlere atmış.

Tempoya Ayak Uydurmak

Sinema ismine birinci bir buçuk saati geride bıraktığımızda artık Cyborg’un da tam kapasiteye ulaştığı ana gelmiş olduk ve grubun bir ortaya gelmesi için tüm adımlar atılmaya başladı. Flash’ın gruba katılmasının akabinde Cyborg için de gerekli kıssa oltaları atıldı ve Justice League’in ortaya çıkmasına hiçbir pürüz kalmadı. Natürel ki bu oluşum sürecinde Alfred’i de es geçmemek lazım. Dünyanın en meşhur “uşağı” bu sinemada de isminin ve karakterinin hakkını vermeyi başardı. Snyder’ın karaktere bakış açısı da sinematik manada yeni bir Alfred görmemizi sağladı. Bunda karakteri canlandıran Jeremy Irons’ın da büyük bir hissesi olduğunu söylemeden geçmemek lazım.

İkinci saat ile birlikte Batman’i birinci sefer kostümüyle gördüğümüz vakit sinemanın aksiyon kısmında da nihayet somut adımlar atılacağını anladık. Zati sonrasında gelen Steppenwolf ile birinci dövüş sekansı ve takımın bir ortada uğraş etmesi, Aquaman’in büsbütün takıma girmesi derken birinci iki buçuk saat sona erdi. Bu müddette elimizde eksik bir Justice League vardı ve eksik kesimin yani Superman’in geri dönüşü için her şey hazırdı. Batman her mevzuda olduğu üzere bu bahiste da bir plan ile çıkageldi ve Superman’in dönüşüne giderken tempo yine yavaşladı.

Snyder bu yine canlanmaya giden süreçte birtakım alt metin içeren sahneler de eklemiş birkaç güzel sürpriz DCEU’nun genel bütünlüğü ismine süper ayrıntılar eklemiş. Superman’in geri dönüş sekansı Flash’ın da ekstra dokunuşuyla Cyborg ile birlikte hayli değerli bir hale geldi. Clark geri dönünce olaylar bir müddetliğine sarpa sarmış olsa da Batman’in her vakit bir planı olduğunu unutmamak lazım. Justice League vs Superman’i de geniş geniş izlemedik demeyiz artık 🙂

Göründüğü Üzere Olan, Gücünü Güneşten Alan

Superman kendine gelir üzere olduğunda sinemada üçüncü saate çok yaklaşmştık. Mother Boxes artık tamamlanınca son bir savaş için gereken hazırlıklar Justice League – Superman tarafından yapılmaya başlandı. Superman’e neler olduğunu ise Zack Snyder bizlere göstermekten kaçınmamış. Onun kendine gelişi ve emelinin farkına varması demek dünyanın kurtuluşu manasına geliyordu. Tam bu sırada aslında sinemanın son kısmı olan altıncı kısım de başladı ve senkronize bir biçimde Superman ile öbür grup ortasında gidip geldik. Gerekli planların yapılması ve son savaşa yanlışsız gidiş hissiyle birlikte Batman’in birlik bildirileri da tepe yapıyordu.

Son savaş nitekim etkileyici sahnelere konut sahipliği yapıyordu. Hele Aquaman, Wonder Woman ve Cyborg’un bir ortaya geldiği bir sahne var orası müzikleriyle birlikte tüyleri diken diken eden bir andı. Bu son dövüşte beni çok rahatsız eden bir olay vardı. Steppenwolf Wonder Woman dahil tüm karakterlere önemli bir üstünlük kurmuşken olaya Superman bir anda girince karakterin hiçbir tartısı kalmadı, adeta olağan bir makûs adammış üzere oradan oraya savrulmaya başladı. Tamam Superman hakikaten güçlü fakat Wonder Woman’ın da ondan çok aşağı kalır yanı yok her fırsatta Diana’yı bu kadar zorlayan bir karakterin paçavra edilmesi biraz tuhaftı.

Superman’in güç gösterisiyle birlikte sinemanın sonuna yaklaştık. Aquaman, Supes ve Diana iş birliğiyle paramparça edilen bir Steppenwolf gördük. Flash yeniden bu son sekansta da kalitesini ve güçlerini aşikâr etmeyi başardı. Sürprizleri bozmamak için fazla ayrıntıya girmiyorum lakin sahiden bu sinemanın en büyük yıldızı bana nazaran Flash oldu.

Yazının bundan sonraki son kısmı ufak da olsa sürpriz bozan elementler içerebilir, bu mevzuya itina gösteren okuyucular için uyarıyı yapalım.

Nerede Benim Makûs Adamım Hatta Adamlarım?!

Bütün sinema boyunca sahiden Darkseid’ı görmek için yanıp tutuştum. Old Gods vaktinde geçen geçmişe dönük sahne hariç Kara Seyit’i aksiyon içinde göremedik. Bütün tanıtımlarını Darkseid üzerinden yapan bir sinemanın ana berbatı art planda Darkseid olmuş olabilir ancak dövüş sahnelerinde daima Steppenwolf’u izledik. Bu durum beni oldukça hayal kırıklığına uğratsa da bunun çok mantıklı nedenleri var ve Zack Snyder’ın bu mevzuda yapabileceği çok fazla şey de yoktu açıkçası.

Darkseid’ın bu kadar art planda kalmasının en değerli nedeni bu sinemanın aslında 2017 yılında vizyona gireceğiyle ilgiliydi. Bu sinema vizyona girdikten sonra bir Justice League 2 gelecekti. Yani Darkseid için atılan tohumların hepsini izleyeceğimiz bir devam sineması olacaktı. Bu durum da hayal kırıklığını öteki bir yola sürüklüyor. Çok büyük ihtimal ile Justice League 2’yi izleyemeyeceğiz. Bu yüzden bu sinemada atılan mükemmel senaryo tohumları filizlenemeyecek. Darkseid’ın işgalini ve dünyanın direnişini görememek sahiden çok üzücü oldu. Keşke tüm geçmişe sünger çekilip bu sinema baz alınarak DCEU devam etseydi diye demeden edemiyorum.

Ayrıyeten sinemada Deathstroke ve Joker’in yer alacağını da biliyorduk. Hatta Lex Luthor’un varlığı da bilinen bir şeydi. Amma velakin bu üç karakterin de rolü ve varlığı senaryoya sinema ismine hiçbir şey katmadı. Joker’i gördüğümüz sahnenin bir Knightmare dünyasında geçmesi ve gerçek olmayışı Snyder’in “Batman ile Joker’i tanıştırmadan veda edemezdim.” açıklamasıyla oldukça çakışmış. Zira ikisi sinemada tanışmıyor, direkt bir diyalog dışında Joker’in bir yeri yok o diyalog da sinemayla ilişkili değil. Deathstroke ve Lex Luthor ise direkt doğruya Ben Affleck’in direktörlüğünü yapacağı ve iptal edilen Batman sinemasıyla ilişkili olacak biçimde gerçekleşen bir sahne. Şayet bu sineması 2017 yılında izleseydik ve her şey plana uygun ilerleseydi Affleck’in Batman sineması muhtemelen bizi en çok heyecanlandıran Batman işlerinden birisi olarak tarihe geçecekti.

Artık sinemamız sona erdi ve dört saatlik bir maratonu geride bıraktık. Akılda kalan çokça sahnesi, hüzünlü ve eğlenceli anlarıyla Zack Snyder’s Justice League sahiden başarılı bir sinemaydı. Dediğim üzere beni en çok üzen bu senaryo tohumlarını göremeyecek oluşumuz oldu. Fakat şöyle bir ihtimal var ki bence çok sayıda DC hayranı için en büyük umut kaynaklarından birisi olacaktır. Önümüzdeki Flash sinemasında izleyeceğimiz Flashpoint kıssasında Bruce Wayne’in bu sinemada gördüğü Knightmare kabuslarının geçtiği cihanı görebiliriz, Flash her şeyi sıfırlamadan evvel bizleri o kaotik gerçekliğe götürüp Ben Affleck’in Batman’ine de harika bir veda yapabilir. Ayrıyeten Deathstroke ve Joker için de yeni bir umut ortaya çıkmış oldu.

Bütün bu incelemeyi kıyas yapmadan sıfırdan bir sinema izlediğimi düşünerek yazmaya çalıştım. Son olarak 2017 versiyonuyla bu sinemanın ortasındaki farklara bakınca sahiden harcanmış bir potansiyel olduğunu söyleyebilirim. Joss Whedon’un ortaya çıkardığı sinema ile ortasında hem tema hem de işleyiş manasında önemli farklar barındıran Snyder Cut bu özgürlüğe tahminen de gişe telaşı gütmeden ve dört saatlik bir HBO Max üretimi olmanın verdiği rahatlıkla erişmiş olabilir. Zira sinemaya dört saatlik bir sineması getirmek pek de makul bir hareket olmazdı.

Adet gereği bu yeni sürüme de puan vermek gerekirse sineması izledikten çabucak sonra başımda sinemaya bir puan oluştu. 8/10 birinci izlenimimdi ortadan biraz vakit geçip birtakım noktaları yine değerlendirince bile bu puan en fazla 7.5’a geriledi yani sekiz kendi adıma hakkaniyetli bir puan oldu. Bakalım DCEU’nun geleceğinde bu yeni Justice League hakikaten denildiği üzere hiçbir tesiri olmadan mı duracak yoksa değişik bir DC Sinematik Kainatı için yeni bir kapı mı açılacak?